ผมยอมรับว่าผมไม่ได้สนิทอะไรกับอาจารย์เลย แต่อาจารย์จากไป ผมก็ใจหายครับ

อาจารย์คนหนึ่งจากฝั่งประถมที่ผมเรียกว่า อาจารย์ชาย

ไม่ต้องถามผมนะว่าอาจารย์คือใคร พวกคุณอาจไม่ได้เรียนกับอาจารย์ครับ

สำหรับคนที่เคยเรียนพิเศษกับผมตอน อ.3 เข้าป.1 อาจารย์ชายเสียแล้วครับ และเผาวันนี้ครับเมื่อประมาณ 5 โมงเย็นครับ

อาจารย์ท่านนี้ทำให้ผมมีโอกาสเข้ามายืนในโรงเรียนแห่งนี้ในนามของนักเรียนคนหนึ่ง

ทำให้ผมได้ร้จักเพื่อนดีๆสองร้อยคน

ทำให้ผมรักสถานที่แห่งหนึ่งอย่างไม่น่าเชื่อ

ทำให้ผมได้ร้องไห้กับเพื่อนตอนจะแยกจากกัน

 

ขอบพระคุณอาจารย์มากๆครับ ผมยังไม่ได้ตอบแทนคุณอะไรอาจารย์ซักอย่างเลย

กราบขอโทษอาจารย์ที่ผมไม่ได้ตอบแทนอะไรอาจารย์เลย

กราบขอบพระคุณอาจารย์อีกครั้งครับ

ขอให้อาจารย์พักให้สบายนะครับ

ขอบพระคุณจริงๆครับอาจารย์ที่ทำให้ผมได้เป็นส่วนหนึ่งของ CUD42 รุ่นนี้ครับ

ให้ตายสิ มันเร็วมากเลยนะผมว่า มาถึงวันนี้ที่ผมนั่งพิมพ์อยู่ ก็เกือบจะเป็นการจบม.6อย่างเป็นทางการของผมแล้ว เวลาผ่านไป ไม่รอใคร ไม่ให้ใครตั้งตัวทัน

วันแรกที่ไปปัจฉิม(7 มี.ค.) ผมยังไม่อะไรมากมายเท่าไหร่ มันยังอีกตั้ง2วัน...พอมาถึงวันถัดมา ก็คือวันรุ่งขึ้นต้องกลับบ้านกันแล้ว ต้องจากคนกลุ่มนี้ไปแล้ว

สำหรับห้อง 6 ผมจะได้เจอพวกคุณอีกวันเที่ยวห้อง

แต่สำหรับบางคนที่บอกผมว่า อาจจะ ไม่ได้มาในวันรับประกาศนียบัตรด้วยซ้ำ รู้เปล่า กูอยากกอดมึงมากๆตอนจะแยกกันอ่ะ เพราะกูกลัวจะไม่ได้เจอมึงอีก แค่นั้นแหละ กูกลัว รู้ไว้เลย เพราะกูรักมึงมากๆๆๆๆๆ มึงโทรมา กุไม่รำคาญหรอก 555 ชอบ ไม่เงียบหูดีด้วย กูจะร้องอีกรอบตอนจะแยกกับมึงเนี่ย 5555 ตอนกูถามมึงรอบที3ว่าทำไมวันที่ 29 ไม่มา มึงตอบซะกูตกใจเลยว่าไปตจว. กูกลัวโคตรๆว่าจะไม่ได้เจอมึงว่ะตอนนั้น(ตอนนี้ก็ยังกลัว)

เอาหล่ะ...

พูดถึงแค่อะไรที่มันสนุกๆและผมได้เข้าร่วมแล้วกัน

ละครห้องนี่ผมขำจนท้องแข็งอ่ะ เพราะเห็นป้าวอกุมขมับแล้วฮามากๆ ไก่ก็เล่นซะเหมือนเลย อิอิ ตายสนิท

ตอนที่ให้ทายชื่อนี่ ผมขอโทษที่ตอบไม่ได้ เปิดผ้ามา ผมและเค้าคนนั้น อึ้งด้วยกันทั้งคู่ และผมคิดว่าเค้าคิดเหมือนเค้า...เหี้xนี่ชื่ออะไรวะ...

แล้วพอวันรุ่งขึ้นก็ไปเที่ยวๆๆๆ สนุกดีเหมือนกัน ชอบๆ สวยมากๆ ฟ้าก็เปิด แดดก็จ้า แสงสวยมากๆ ผมไหว้พระผมขอเผื่อทุกคนนะ อิอิ

แล้วพวกคุณก็ไปล่องแพ ปล่อยผมอยู่กับอุปกรณ์อิเล็คทรอนิกส์ต่างๆราคาเหยียบแสนห้าหมื่นบาทได้มั้ง มือถืออะไรต่อมิอะไรเต็มคอไปหมด กระเป๋า3ใบ กล้องอีก1ตัว - -

ระหว่างที่คุณไปล่องแก่งและผมเห็นสภาพตั้งแต่ตอนไปถ่ายรูปตรงสะพานแล้วก็พอจะเดาออกว่ามีอะไรบ้าง 5555 และก็ไม่ผิดคาดเท่าไหร่ อิอิ

ผมเลยขึ้นไปนั่งย่อรูปบนห้องอ.ชัยการ เสียดายรูปกล้องผมเอาลงไม่ได้ nbอ.ไม่มีการ์ดรีเดอร์ จบเห่ - - แล้วก็ไปนั่งดักรอพวกคุณถ่ายภาพ ถึงจะไม่ทันไปครึ่งนึงก็เถอะ - -

คืนนั้นผมกะแล้ว ตุเอาอีกแน่ๆ 5555....

ร้องตั้งแต่เพลงที่ 2 อืม... 3/6 จำได้รึเปล่า เราร้องเพลงนี้ให้อ.เก้ากับอ.บอลไง แล้วรูปอ.พัทธก็ขึ้นมาอีก ฮะๆ ผมน้ำตาไหลเลย...

แล้วผมก็หยุดร้อง ไม่มีการบิ๊วอารมณ์ต่อใดๆทั้งสิ้น เค้าก็ให้จุดเทียน และคุยกัน ผมไม่นึกว่าจะร้องด้วยนะ เพราะไม่มีอารมณ์เลย เล่นให้มาดื้อๆ ไม่มีการอรัมภบทอะไรเลย

แต่เชื่อเปล่า คนแรกที่เดินมาหาผมเนี่ย ฐปนีย์~~ พอถบพูดเท่านั้นแหละ 55555 เดาสภาพผมออกใช่ป่ะ พยายามยิ้ม แต่ก็ร้อง อิอิ คงน่าเกลียดน่าดู รักถบมากๆเหมือนกันเว่ย แต่ตอนนั้นเราพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียวเลยอ่ะ 5555

คนอื่นๆที่ผมร้องเนี่ยไม่เท่าไหร่ แต่ขอจริงๆเถอะคนเนี้ย...

นางสาวจันทิมา รู้เปล่า จัน พอจันพูดอ่ะ เราร้องแบบคุมตัวเองไม่ได้เลยอ่ะ เราขอบคุณจันสำหรับทุกอย่างเหมือนกันนะ ^^

นิน(ถ้าได้เข้ามาอ่านนะ) มึงไม่ร้องเลยหรอวะ - - กุร้องคนเดียวเลย ไอนี่หนิ รักมึงมากๆนะเว่ย ถึงอยู่คนละสายก็เถอะนะ ^^

แล้วผมก็ไปกอดคนนู้นทีคนนี้ที ร้องไปเรื่อยๆ และ

เอมี่ ขอบคุณมากๆเอมี่ที่ไม่ลืมเรา เราสมองตื้อเลยตอนเอมี่พูดอ่ะ เราขอโทษที่เราไม่ได้ตอบอะไรเอมี่เลยนอกจากร้องไห้และมองพื้น ขอโทษนะเอมี่ ขอบคุณจริงๆสำหรับทุกอย่างเลยเอมี่ จริงๆนะ ถึงเอมี่จะไม่ได้พูดอะไรมากมาย แค่ประโยคที่เอมี่พูดประโยคเดียว เราร้องแบบเป็นบ้าไปเลยอ่ะ ขอบคุณมากๆเอมี่ ^^

กว่าจะจบคืนนั้นไปได้ ผมเสียน้ำตาไปเยอะจริงๆ แว่นมัวไปหมดเลยให้ตายสิ เดี๋ยววันไปส่งไก่ก็คงไม่ต่างจากนี้มั้งเนี่ย - -''

แล้วก็ตอนเที่ยงคืนที่มาร้องเพลงให้ผมกับคี่ ขอบคุณมากๆนะคร๊าบ ^^ รักพวกคุณจริงๆให้ตายสิ เชื่อป่ะ ถ้าอารมณ์เรายังค้างนี่เราร้องไปแล้วอ่ะ

ปอม ขอบคุณมากๆ เราจะใช้ให้ปอมเห็นตอนไหนหล่ะเนี่ย - - อิอิ

พี่แม๊ก อย่าคิดนะว่าเอามาให้เล่นๆอ่ะ เราเก็บกลับบ้านมานะ อิอิอิ

ขอบคุณมากๆนะคร๊าบ แค่นี้ผมก็ดีใจจะตายแล้ว ^^ ครั้งแรกในชีวิตนะที่มีคนมาร้องเพลงวันเกิดให้ผมแบบนี้อ่ะ

 

สุดท้ายดีกว่า...

พวกคุณคือความทรงจำที่ดีที่สุดในชีวิตของผม ผมมั่นใจว่า คงไม่มีทางได้เจออะไรแบบนี้อีกแล้วในชีวิต

ผมขอบคุณอีกครั้ง ขอบคุณจริงๆกับทุกอย่างที่คุณให้มา ผมขอบคุณมากๆ ผมไม่รู้จะตอบแทนพวกคุณยังไง มันยิ่งใหญ่มากเกินกว่าที่ผมจะตอบแทนได้

ผมพูดได้ว่าพวกคุณสำคัญต่อชีวิตผมพอๆกับพ่อแม่ของผม ผมขาดคุณไม่ได้ เพราะผมจะเหงา แล้วก็ร้องอีก ให้ตายสิ  - -

ผมขอโทษอีกครั้งถ้าผมทำอะไรไม่ดี รึทำให้รำคาญ หงุดหงิด รึเบื่อลงไป ผมขอโทษจริงๆ

รักพวกคุณทุกคนมากๆนะคร๊าบ CUD'42

 

สำหรับห้อง 6 เจอกันเที่ยวห้องนะเว่ย

และคนอื่นๆ เจอกันวันรับประกาศนียบัตรนะเฮ้ย

 

ขอบคุณอีกครั้งครับที่เข้ามาเป็นส่วนร่วมในความทรงจำที่ดีที่สุด และล้ำค่าที่สุดในชีวิตของผมครับ.....

ขอบคุณ ถบ สิท กิ๊ฟ กิด นน นวม แป๊ะ แจ๊ค เมฆ ไก่ เอย ดล แก้ม มอญ นาว เน่า แดน หลง นุ่ม ขน ต๊ะ จัน ยศ พี่แม๊ค แม๊ค พิม ซุป นิน ใหม่ โฟม กวิ๋น โก้ พี่ใหญ่ จ๋า รัตตี้ หลุยส์ ทู ปิ่น เพื่อนๆทุกๆคน ป้าวอ อ.มีนา อ.เอ๋ อ.แม่ อ.บี อ.อินวุธ อ.ทุกท่านที่เคยได้สอนผมมา เพื่อนทุกคนที่อยู่ใต้หลังคาเดียวกัน ในบ้านหลังใหญ่แห่งนี้ ใช้ห้องน้ำโสโครกร่วมกัน เผารร.ด้วยกัน ขอบคุณป้าจุก อิอิอิ

ขอบคุณทุกๆคนอีกครั้งครับ ผมจะไม่ลืมพวกคุณตลอดไปเลยนะ

อย่าบอกว่าเราลืมสิ เราเขียนไม่เป็นลำดับอ่ะ มันเลยสับสนนิดๆ จะเขียนใครทีต้องกลับไปดูที อิอิ

ไก่คุง - เราเจอไก่ครั้งแรกก็คงม.4เนี่ยแหละใช่ป่ะ เราไม่อยากเชื่อเลย ในที่สุดไก่ก็มาสวามิภักดิ์กับฐปจนได้ - -!! อิอิ ไก่ ถ้าไปญี่ปุ่นแล้วส่งที่อยู่มาด้วยนะ จะตามไปปล้น~~ ห้ามลืมกันนะเฮ้ย ถึงไก่จะดูเมาๆบ้างบางครั้งในตอนเช้าๆ แต่ไก่ก็.....ไม่รู้สิ - - เป็นไก่มั้ง ฝากขอบพระคุณคุณแม่ด้วยที่อุตส่าห์ดูแลพวกเราตอนไปเที่ยวห้องนะครับ ^^ ไอกิ๊บหนีบผมรูปสตรอเบอร์รี่ที่ให้มาอ่ะ เรายังเก็บอยุ่นะเนี่ย อิอิ อย่าลืมกันนะ~~~

ดลลี่ - อยางแรกที่เราจำได้เกี่ยวกับดลคือเรื่องหลังเนี่ยตอนม.3 ขนาดขาดเรียนไปซะขนาดนั้น ยังได้คะแนนดีกว่าเราอีก - - ให้ตายสิ สมองตันจัง เมื่อคืนนอนตีสาม เรารู้จักดลมากี่ปีแล้วเนี่ย ท่าจะนาน อิอิ ดลเป็นโคตรเด็กเรียนที่เล่นเกมโคตรเซียนอ่ะ ตอนนั้นจะชนะแล้วยังอุตส่าห์แซงขึ้นไปอีก - - เป็นคนแบบไหนเนี่ย อิอิ  โอ๋ๆ เราโคตรขำอ่ะตอนที่ดลทวงตังค์อ่ะ เดินไล่จิกทีละคน ดล....เราพูดจริงๆนะ โตขึ้นอยู่ให้คนกู้หนี้ อิอิ สงสารลูกหนี้มัน โอ๋ๆ ล้อเล่นนะ ดลเป็นคนดี เรารู้ ^^ จบไปอย่าลืม(ตา)กันนะ ห้ามลืมนะๆๆๆๆ

 

ไม่มีอารมณ์เขียนเลย - - สงสัยต้องไปเขียนตอนไปปัจฉิมซะละมั้งเนี่ย - -

ต่อๆ มันใกล้ปัจฉิมละ เลยมีอารมณ์ขึ้นมา 5555

นุ่ม - กุรู้จักมึงครั้งแรกก็คงม.4เนี่ยแหละ เคยแต่ได้ยินชื่อเฉยๆว่า มีคนบ้านาซีเหมือนกัน และก็รู้ว่าได้อยู่สายเดียวกันตอนม.3ปลายๆแล้ว  และก็มาเจอกันตอนม.4 กุดีใจมากๆที่ได้รู้จักคนแบบมรึง มึงบ้า และ หื่น มากๆ 5555 ล้อเล่นๆ อิอิ กุเสียดายเวลาที่ไม่ได้รู้จักมึงให้นานกว่านี้ กุยอมรับว่าบางทีกุก็รำคาญมึง มึงก็คงรู้(กุว่านะ) แต่กุมานั่งคิดๆดูแต่ละที มันโคตรไร้เหตุผลเลย กุขอโทษถ้าเคยทำอะไรให้มึงไม่ชอบรึรู้สึกแย่ๆไป กุดีใจมากที่ได้รู้จักมึง(อีกรอบ) ห้ามลืมกันนะเว่ย ขอบคุณที่ทนกันมา(กุจำได้แม่นเลยหล่ะ รู้เปล่า กุร้องอ่ะพออ่านข้อความนี้บนเสื้ออ่ะ 5555) อย่าลืม...Baumwolle ไอนุ่นมรณะอะไรของมึงที่บอกอ.เอ๋ไปอ่ะ ดีใจนะเว่ยที่ได้เป็นเพื่อนกัน

นวม - ฮะๆ กุรู้จึกมึงครั้งแรกตอนม.4 กุพูดจริงๆนะ มึงดูเอ๋อแบบน่ารักโคตรอ่ะ 5555 มองภายนอกคงไม่รู้ว่าหื่น อิอิ กุดีใจมากๆที่ได้เป็นเพื่อนกับมึง คงมีอีกไม่กี่ครั้งในชีวิตที่จะได้เจอคนแบบมึง ห้ามลืมกุนะเว่ย กุไม่รุ้จะเขียนอะไร มันคิดไม่ออกเลย อยากร้องไห้อย่างเดียว 5555 อาทิตยืหน้าปัจฉิมแล้วหรอเนี่ย ถ้ามึงไม่บอก กุก็ไม่รู้หรอกนะว่ามันจะเร็วขนาดนี้ - -

นน - รู้จักกันตั้งแต่ม.1นี่หว่า มึงเป็นหนึ่งในเพื่อนไม่กี่คนที่รู้จักน้องกุและคุยกับน้องกุ 5555 และโทรมานานจนแม่กุรู้จักมึงแล้ว อิอิ ต่อไปมีอะไรโทรมานะเว่ย กุอยากคุยกับมึงต่อไปเรื่อยๆเลย คนนี้คงเสียดายถ้าไม่ได้รู้จักกัน ห้ามลืมกุนะ กุพูดจริงๆ ห้ามลืมกันนะเว่ย มึงลืมมึงตายแน่ๆ

นิน - เหมือนรู้จักกันครั้งแรกม.3ป่ะเนี่ย ช่างเถอะ มรึงคือคนที่กุสนิทที่สุดตอนม.3รู้เปล่า 5555 ตอนนั้นใครมั่งนะ สอ / ฐป / พี่ใหญ่ ใช่ป่ะ ไอโครงงานวิทยืเนี่ย อิอิ ไม่รู้จะเขียนอะไร ให้ตายสิ ดันไปซะสายวิทย์ - - ไกล ขี้เกียจเดิน~~ ถ้าได้เข้ามาอ่านก็อยากบอกว่ารักมากๆนะเว่ย ห้ามลืมกันนะ

แจ๊ค - ถ้าพูดถึงมึงนี่ อย่างแรกที่กุนึกถึงเลยก็ที่กุดึงเสื้อมึงขาด นั่นติดตาเลย อิอิ ต่อมาก็คงเรื่องถ่ายหนังที่กุไปจอยครั้งแรก นั่นแหละ กุรู้จักมึงครั้งแรกตอนม.4 แล้วก็อีกเรื่องถ้ากุจำได้ก็คง ลินเซ่มั้ง(แล้วแต่มึงออกเสียงเถอะ - -) พูดถึงคนนี้ กุต้องนึกถึงมึงคนแรก 5555 กุก็ไม่รู้มึงจะคิดยังไงกับกุ กุขอโทษถ้าเคยทำอะไรให้รำคาญ หมั่นไส้ รึโมโหอะไรก็แล้วแต่ แต่กุจะบอกว่า เวลามึงเงียบอ่ะ น่ากลัวโคตร 5555 อย่าลืมกันนะเว่ยเฮ้ย

เน่า - ถ้าเน่าเข้ามาอ่านนะ อิอิ รู้จักเน่าครั้งแรกตอนไหนหว่า? ม.1รึเปล่าเนี่ย จำไม่ได้แล้วอ่ะ ตอนนี้สิ่งที่ติดตาเรามากๆคือที่ห้อยมือถือของเน่าแหละ ~~ เรายังจำได้อยู่เลยที่ตอนนั้นโทรไปหาเน่าถามเรื่องจะบอกเค้าดีมั้ยอ่ะ 5555 จำได้แม่นซะด้วย - -' เน่าคือคนเดียวที่เรียกเรา พงกี้ อิอิ ชื่อน่ารักมากอ่ะ แต่ถ้ามาเจอตัวจริงคงเหวอ อิอิ เอาเป็นว่า ถ้าจบไปเน่าอย่าลืมเรานะ~~~ ห้ามลืมนะๆๆ

 

มีใครอีกอ่ะ ดันเขียนไม่เป็นลำดับอีก - -''