Perfil de Pongpeera. . . Missing Day . . .FotosBlogListasMais  |  Ferramentas Ajuda |
|
31/5/2007 ดลใจ...ไม่รู้อะไรดลใจทำให้ผมเกิดอารมณ์แบบนี้ขึ้นมาอีก(แล้ว)ในช่วงนี้
อาจจะมีสาเหตุมาจากหลายๆเรื่อง อาทิเช่น
ความล้าจากการรับน้อง
การที่ต้องไปนอกบ้านทุกวัน
รึอาจจะได้ยินเรื่องแปลกๆเกี่ยวกับเค้าก็ตาม
ว้าววว ผมรู้สึกแย่ มากๆ ด้วย
เป็นไปได้เนาะคนเรา
กลายเป็นว่า ผมรู้สึก ทั้ง หึง และ ห่วง เค้าแล้วสิ... 28/5/2007 ขยับหน้า...ฮึ๊บ...ตกลง ต้องสู้ เอิ๊กๆ พรุ่งนี้ก็ชุดขาวทั้งตัว~~
ตอนนี้กลายเป็นได้เพื่อนคณะอื่นเพิ่มซะงั้น กรรม 5555 24/5/2007 ผม รัก คุณถึงต้องแยกกัน แต่หวังว่าจะไม่ลืมกันนะจ๊ะ ^^ 5555
แยกไปคนละทิศคนละทาง คนละจังหวัด คนละภาค
หึๆ มาถึงวันนี้จนได้
วันที่ผมน้ำตาไหลตอนอ่านเฟรนด์ชิพ
วันที่ผมอ่านเสื้อแล้วหัวเราะ
วันที่ผมฟังเพลงแล้วนั่งยิ้ม
วันที่เราต้องแยกจากกันจริงๆ 22/5/2007 รับน้อง แอ๊กเหนื่อย โคตร ๆ 55555
แต่ สนุก มาก มาก
ถึงผมจะรู้จักคนเพิ่มไม่ถึงสิบคนก็เถอะ - -
แต่ก็ฮาได้ 55555
ผมรู้จักคนน้อยมากๆ รู้สึกตัวเองโดดเดี่ยวแบบบอกไม่ถูก - -''
คงต้องรออีกซักระยะ(ยาว)มั้ง กว่าผมจะปรับตัวได้เนี่ย อืม..... 17/5/2007 วันสุดท้ายกับความทรงจำในห้องเรียนประตูสองบานพัดลมหน้าต่าง กระดานที่เราเคยขีดเขียน ความทรงจำที่อยู่ในห้องเรียน ป่านนี้ยังไม่ลืมไป
แอบมองดูคนที่ริมหน้าต่าง แอบหลับเวลาอาจารย์สอน ดูเค้าเล่นฟุตบอล เรานั่งมองที่ริมระเบียง แอบเขียนโต๊ะเรียนด้วยปากกา
แอบมองเพื่อนที่เค้าเรียนเก่ง แอบลอกข้อสอบตอนอาจารย์เผลอ แอบถามเธอ...แอบกินขนมในห้องเรียน
เช้านี้ คงไม่มีโอกาสได้เหมือนเดิม วันนี้ คงไม่มีโอกาสได้ทำอย่างนั้น
ริมระเบียงเรานั่งเชียร์กีฬา เราแอบมองนอกห้องไม่ให้อาจารย์รู้ นั่งมองดูฟ้า มองดูเมฆน้อยล่องลอย ดวงอาทิตย์สดใส
สนามหญ้าหน้าเสาธง ที่เราไปเคารพธงชาติ แอบคุยกับเพื่อนข้างๆ โดนอาจารย์ว่าจนหูชา
รายละเอียดเหล่านั้นยังจำได้ดี ที่ตรงนี้เคยมีสุรา เคยมีต้นไม้ เคยมีหนังสือ เคยมีความทรงจำมากมาย
เช้านี้ คงไม่มีโอกาสได้เหมือนเดิม วันนี้ คงไม่มีโอกาสได้ทำอย่างนั้น
จบแล้ว ทุกอย่างจบลงไปแล้ว เพื่อนเก่าต้องแยกกันแล้ว ทุกข์สุขที่เคยมีมา ใจหาย ยิ่งคิดก็ยิ่งใจหาย ไม่อาจจะลืมเลือนได้ เพราะเราเกิดมาเพื่อกัน ใจหาย ยิ่งคิดก็ยิ่งใจหาย ไม่อาจจะลืมเลือนได้ เพราะเราเกิดมาเพื่อกัน
ผิดตรงไหนขออภัยด้วย ขอบคุณน้องทุกคนที่ทำเพลงนี้ให้พวกผม สงสัยผมตัดใจได้จริงๆรึยังเนี่ย
ทำไมผมยังเจ็บอยู่เลยหล่ะ...
รึ เพราะว่า...
ผมยังรักเค้าอยู่นะ...
สงสัยจะใช่ ตัดใจไม่ลงจริงๆ... 16/5/2007 กู ไป ทำ อะ ไร ให้ เค้า เกลียด รึ เปล่า วะผมไปทำอะไรให้เค้าเกลียดรึเปล่าเนี่ย ?
ไม่ใช่คนคนนั้น แต่เป็นอีกคนนึง
รึผมจะคิดมากไปเองหรอ ? 14/5/2007 ตัดใจกว่าจะตัดใจได้
หักห้ามตัวเองตั้งนาน
พี่ น้อง แค่นี้แหละ ดีแล้ว....
ผมจะไม่รั้งเค้า ผมจะไม่ห้ามเค้า ผมจะปล่อยเค้าไป
เค้าไม่เคยจะรู้...เพราะไม่เคยบอก......
มันก็ยังแอบเจ็บลึกๆนะที่จริง แต่ ทำไงได้ เปิดประตูบานนี้ออกมาแล้วนี่นา...
อยากย้อนกลับเข้าไปในห้องนั้นอีกครั้ง แต่ถ้าจะเจ็บเหมือนเดิม ก็ไม่รู้จะกลับเข้าไปทำไม...
เจ็บคนเดียวเงียบๆ....อีกฝ่ายไม่รู้ตัว...
ปล่อยมันจมลงไปดีกว่า จมลงไปให้ลึก จมลงไปให้พ้นจากความรู้สึก
กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมอีกครั้ง
ผมยอมเปลี่ยนตัวเองทุกอย่างเพื่อเค้าจริงๆ
ผมยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อเค้า
แต่มาถึงวันนี้ ผมคิดว่า ผมตัดใจได้แล้ว... 13/5/2007 ไม่มีแล้วเหมือนผมเคยใช้ชื่อนี้มาก่อนนะ 555 ช่างมันเถอะ...
เมื่อวานรู้ผลกันแล้ว
คนที่ได้ก็ดีใจด้วยครับ
คนที่ไม่ได้ก็ช่างมันนะครับ
บอกกล่าวกันบ้างนะครับว่าได้ที่ไหนกัน
เข้าเรื่องดีกว่า
ไอดีใจก็ดีใจนะ แต่เสียใจก็เสียใจ
บางคนที่บอกไม่ได้ผมก็เศร้าไปด้วยจริงๆ
คนดีได้ผมก็เฉยๆนะ ผมพูดจริงๆ
ที่ผมเห็นแล้วรู้สึกแปลกๆนิดนึงคือ ทำไมคุณต้องเอาชื่อคณะที่คุณได้ขึ้นด้วย
คือ โอเค ผมรู้ว่าคุณไม่ได้คิดอะไรหรอก แต่ถ้าคนที่ไม่ได้มาเห็น เค้าก็ต้องคิดแหละครับ ผมว่างั้นนะ
ผมยังไม่อยากบอกใครเลยว่าผมได้อะไร
ก็ยังไม่ใช่ประเด็นที่จะอัพอยู่ดี
ก็ พอถึงคืนก่อนวันประกาศผลที่แวปเข้าไปดูได้ก่อนเค้าปิดเวป ผมก็เข้าไปดู
ซักพัก ผมก็คิดได้...ผมต้องแยกกับเพื่อนแล้วหรอ
วันเวลาแบบเก่าๆ มันไม่มีทางได้กลับมาอีกแล้ว
ไม่มีทางที่จะได้เจอกันง่ายๆอีกแล้ว ต่างคนต่างมีภาระของตัวเอง
บางคนต้องไปต่างจังหวัด ผมสัญญาว่าถ้าเป็นไปได้ ผมจะตามไปหานะ ถ้าคุณไม่รังเกียจผมอ่ะนะ 555
ยังไงก็อย่าลืมกันแล้วกัน คุณจะติดที่ไหนยังไง ผมก็ยังคิดว่าคุณเป็นเพื่อนผมอยู่นะ(แต่คุณคิดมั้ยผมไม่รู้นะ555)
ต่อจากนี้จะได้เจอกันซักกี่ครั้งเชียว
ต่อจากนี้จะได้เจอกันอีกมั้ย
ต่อจากนี้จะได้คุยกันอีกรึเปล่า
ต่อจากนี้จะได้เจอหน้ากันเมื่อไหร่
ต่อจากนี้จะเปลี่ยนไปอีกแค่ไหน
ต่อจากนี้จะเป็นยังไงกันบ้าง
ต่อจากนี้ผมจะได้เจอคนแบบ คุณ อีกได้ยังไง
ต่อจากนี้ผมจะคิดถึงคุณมากแค่ไหน
ไม่อยากคิดเลย..... 9/5/2007 รัก Love Liebe...รัก ( คำนาม ) - ความรู้สึกที่มากกว่าชอบ สามารถก่อตัวขึ้นได้ด้วยความผูกพัน ความห่วงหา การดูแลเอาใจใส่ หรือ ได้อีกหลากหลายวิธี
บางตำราว่าเอาไว้ว่า ไม่อาจบรรยายได้ บางตำรากล่าวถึงอาการ ห่วง หวง หึง คิดถึง ฯลฯ - รักเพราะผูกพัน เกิดขึ้นเนื่องจากความสนิทสนมเป็นเวลานาน เช่น เพื่อนรัก - รักแรกพบ ผมเจอเองไง ( คำกิริยา ) - อาการที่แสดงออกถึงความรัก ความห่วงใย ความคิดถึง ฯลฯ ที่บุคคลหนึ่ง มีต่ออีกบุคคลหนึ่ง โดยมักได้รับการตอบรับกลับมา ในส่วนของตัวผู้เขียนเอง ไม่เคยจะได้มันกลับมา และไม่คาดหวัง ถึงแม้จะฝันอยู่ลึกๆก็ตาม รักข้างเดียว ( คำกิริยา ) - ความรักที่รักอีกฝ่ายเพียงฝ่ายเดียว มักก่อให้เกิดความทรมาณ และ มักเสียน้ำตาเพราะความรักในรูปแบบนี้
- อาการที่ผมเป็นอยู่ ณ ห้วงเวลานี้ และ มากกว่าแอบชอบ หากแอบชอบ ผมจะไม่เพ้อขนาดมานั่งเขียนไอนี่ ร้องไห้ ( คำกิริยา ) - อาการที่ผมกระทำเพื่อระบายจากคำข้างบน
เค้าจะปกปิดตัวตนของเค้าไปถึงไหนผมไม่สน ผมรู้แค่ ผมรักเค้าในสิ่งที่เค้าเป็น แค่นี้เอง
ผมไม่สนว่าเค้าจะดี จะร้ายอะไรยังไง ยังไงๆผมก็รักเค้า ที่เป็นเค้า ไม่ใช่คนอื่นใดอีก
ลืม ( คำกิริยา ) - ยากที่จะกระทำ โดยเฉพาะลืมว่าผมรักเค้ามากแค่ไหน
ผมอยากลืมความรู้สึกนี้ไปให้ได้ซักที อยากเก็บความรู้สึกดีๆแบบนี้เอาไว้ แต่ ผมกำลังทรมาณจากมัน
แน่นอน ผมไม่อยากลืมเค้า ไม่อยากลืมความรู้สึกที่มีต่อเค้า เพราะนี่มันคือ...
รักครั้งแรกในชีวิตของผม...นอกจากพ่อแม่และน้องอ่ะนะ - -
พี่แช้มป์บอกว่า รักครั้งแรกมันเจ็บ ผมเห็นด้วยจริงๆ มันเจ็บตั้งแต่ยังไม่เริ่มเลย มันเจ็บที่ผมจริงๆ เค้าไม่ได้รู้ด้วยซ้ำว่าผมรักเค้า
รักยังไง ไม่ให้เจ็บเนี่ย.....
ผมยอมแลกทุกอย่าง เพื่อให้ผมลืมว่าผมรักเค้า แต่ ผมทำไม่ได้ ผมอยากเก็บความทรงจำดีๆตรงนี้เอาไว้
ถึงมันจะทำผมร้องไห้และทรมาณมามากแค่ไหน แต่ยังไงๆ ผมก็รักเค้า
มันเริ่มวกไปวนมา เหมือนสมองของผมตอนนี้... 8/5/2007 vanished...ผมไม่ร้องไห้แล้ว 55555
ได้คุยกันแล้วอะไรๆมันก็ดีขึ้นนะผมว่า ไม่รู้สิ อาจจะเพราะได้ออกไปข้างนอกบ้าง
ได้ทำอะไรมากขึ้น หรืออาจจะเป็นเวลาก็ได้
ภาวนาว่านี่คือประตูที่ถูกบานแล้วกัน เพราะพรมเช็ดเท้าที่ทางออกมันดูดีจัง...
ตอนนี้ผมจะมาเศร้าเรื่องแยกย้ายกับเพื่อนแทน 5555
ยังไงๆ วันนึงมันก็ต้องแยก เพียงแต่ มันเร็วจัง แค่นั้นเอง...
เปลี่ยนเรื่องๆ
สรุปแล้ว เส้นทางที่ผมจะไปสก๊อตแลนด์
ระยะเวลา : 2 อาทิตย์ +
จำนวนผู้เดินทาง : 1
งบ : ยังไม่ระบุ
สถานที่ : Edinburgh - Glasgow - Dundee - Aberdeen - Orkney Island - Glasgow - London - Bangkok
กำหนดการคร่าวๆ : คาดว่า 3 วันในเอดินเบอร์ก - 3 วันในกลาสโกว์ - 2 วันในอาเบอร์ดีน - 1 อาทิตย์ที่เกาะออร์คนีย์ - นั่งเครื่องจากเกาะไปลงกลาสโกว์ พัก 1 คืน เดินทางต่อ จากกลาสโกว เข้าสู่ลอนดอน - พักลอนดอน 2 คืน ระรึกความหลังหน่อย ดีไม่ดีจะไปDerby และ Ramsgate เพิ่มเติมถ้าไม่ได้ไปก่อนหน้า
ผลที่คาดว่าจะได้รับ : มีเวลาให้ตัวเอง - เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น
กำหนดการเดินทาง - คาดว่า เมษา หรือ พฤษภา 2551 6/5/2007 ไม่มองกลับหลังรักเธอมาก แอบรักเธออยู่ -------------------------------------- เหมือนชั้น ไม่มีตัวตน --------------------------------------- มองที่ใดก็คิดถึงแต่เค้า โปรดเถอะความรัก โปรดปล่อยชั้นไป ---------------------------------------- ต้องทนต่อไปอีกซักเท่าไหร่วะเนี่ย ---------------------------------------- แค่คิดถึงเธอ อยู่ดีๆมองดาวมองฟ้าน้ำตาก็ไหล ดึกดื่นคืนนี้ชั้นก็อยากจะนอนหลับไหล -----------------------------------------
ช่วงนี้ เฮียปอย ได้ใจผมไปเต็มๆเลย เพลงแก ได้ใจจริงๆ.... ----------------------------------------- เพิ่มอีกหน่อย ผมรู้สึกเหมือนแทบจะไม่รู้จักเค้าเลย ให้ตายสิ... ผมไม่เข้าใจจริงๆ ทำไมผมถึงเสียน้ำตาให้เค้ามากมายขนาดนี้ ทั้งๆที่เค้าก็ไม่เคยจะรับรู้อะไรเลยนะ... 5/5/2007 มาทำไม...เขาจะมาให้ผมเห็นทำไมนะ....
ผมจะห้ามเค้าไม่ให้เล่นเนตก็คงไม่ได้
แต่ ทำไมแค่ผมมเห็นล๊อกอินเค้าผมก็รุ้สึกแปลกๆพิลึกแล้ว
ท่าจะเป็นเอามากจริงๆครั้งนี้
จะไม่ยอมให้เธอเว้นที่ภายในดวงใจของเธอให้กับชั้น ได้ยืน
รกร้างเยือกเย็นเดียวดายเจียนตายไม่หวั่น จำทำใจ แบ่งใจ ให้ชั้นนิดนึงพอ...
ผมไม่เคยคิดเลยว่าผมจะเป็นแบบเพลงนี้เข้าซักวันนึง
วันนี้ผมออกไปข้างนอก(เมื่อกี๊เอง) ไปนั่งพักนิดนึง แล้วเรื่องของเค้าก็แล่นเข้ามาในสมองผมอีกแล้ว
ทั้งๆที่เค้าห่างออกไปครึ่งโลก แต่เค้าอยู่ในสมองผมตลอดเลย
เชื่อมั้ย ตอนนี้ผมมือสั่น 5555 และ ใจก็สั่นตามด้วย
ผมคิดว่าผมจะบอกเค้าว่าผมรักเค้า แต่ จะบอกเค้าเช่นกันวา อย่าให้อะไรเปลียนไป ได้โปรด ขอให้เป็นแบบนี้ต่อไป ผมไม่อยากให้มีอะไรเปลี่ยนแปลง
ซึ่ง ผมคาดว่า ถ้าเปลี่ยนแปลง มันจะเป็นในด้านลบทันที ไม่มีทางเป็นด้านบวกแน่นอน 100%
มันมีโอกาสน้อยกว่า 1 ใน ล้าน อีกที่เค้าจะคิดแบบผม สาบานได้!
ผมจะทำยังไงต่อไปดีเนี่ย คงได้แต่ให้เวลาบอกผมหล่ะมั้ง ว่าผมจะต้องรู้สึกแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน อาจจะตลอดไปก็ได้ ใครจะรู้
ผมกำลังพยายามหาตัวแทนที่จะเข้ามาแทนที่เค้า ไม่ว่ายังไง เรื่องระหว่างผมและเค้า มันต้องไม่เกิดขึ้น
ผมจะรักเค้า ในแบบที่เรียกว่ายังไงดีหล่ะ แบบแอบหรอ ประมาณว่าคนดีจัดไง
อยากให้เค้ามีความสุข ประมาณนั้นมากกว่า
จะว่าไป...ผมรู้แล้ว ทำไมคนเลวถึงเยอะ...การเป็นคนดีมันยากแบบนี้นี่เอง.....
เป็นคนดีทั้งที ต้องทนเอาหน่อยแล้วกัน
ผมมีทางชีวิตของผม เค้ามีทางชีวิตของเค้า เราขนานกัน เราไม่มีทางร่วมทางกันได้ในแบบที่ผมอยาก
แต่เราก็ยังร่วมทางกันได้ในแบบที่มันเป็นอยู่ตอนนี้...พี่และน้อง...
ผมก็คงได้แต่มองเค้าห่างๆ เวลาเค้ายิ้มที เชื่อมั้ย โลกมันละลายเลยครับ เหมือนเหลือแต่เค้ายืนอยู่หน้าผม แค่นั้นเอง ไม่มีใครอีกแล้วในโลกใบกลมๆนี้
แค่เค้ายิ้ม ผมก็ลืมความทุกข์ได้หมดแล้ว
แต่ต่อไปนี้ ผมสงสัยว่า ยิ่งเจอเค้าบ่อยเท่าไหร่ ผมยิ่งเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้นเอง
ไม่เป็นไรครับ ผมทนเจ็บได้...ทนมาได้ตั้งขนาดนี้ อีกซักหน่อยมันก็ชินไปเองแหละ.....
เราหวังว่า...นี่คือประตูที่ถูกบานนะกิด 4/5/2007 เดี๋ยวมันจะไม่ทุกวันสรุป ผม อด ไป เที่ยว กับ เพื่อน แล้ว ครับ
แม่ ไม่ อยาก ให่ ไป บอก ว่า อันตราย ช่วง นี้
เป็น ครั้ง สุด ท้าย ที่ จะ ได้ เที่ยว กัน แบบ นี้ รึ เปล่า หว่า ?
ก่อน จะ แยก ย้าย กัน ไป
ผมหวังว่าไม่แล้วกัน
เผื่อมีซักวันที่ผมจะไปกับพวกคุณได้...
แต่เมื่อคืนผมร้องแทบบ้า พอมานั่งอ่านเฟรนด์ชิป 5555 เป็นอะไรของผมวะเนี่ย
------------------------------------------------------------------------------
3 คืน ติด แล้วสินะ ที่ผมร้องให้เพราะเรื่องคนคนนึง 5555
ป่านนี้เค้าคงถึงที่หมายนานแล้วหล่ะ
แต่ผมสิ ที่หมายของผมยังอยู่ห่างออกไป
ห่างออกไปครึ่งโลก เพราะผมรอที่จะได้เจอเค้าอยุ่
ไม่ว่าอีกนานแค่ไหน ผมก็ยังรอ รอแบบนี้
ผมคงทำอะไรไม่ได้มาก นอกจากรอ แค่นั้นเอง
ผมจะไปเร่งเค้าให้กลับมาก็ไม่ได้
ผมบังคับเค้าไม่ได้ เพราะเค้าบังคับผมอยุ่
ถึงเค้าไม่เคยออกปากบอกอะไรผม แต่ผมก็รู้ว่า มันเป็นไปได้แค่นี้จริงๆ
ยิ่งนานวันมันยิ่งทรมาณขึ้นเรื่อยๆ
ยิ่งปล่อยความรู้สึกแบบนี้ไว้ รังแต่จะแย่ลง
ผมอยากไปเที่ยวเพราะอยากปลดปล่อยใจตัวเอง
แต่ผมไปไหนไม่ได้ เพราะเรื่องข้างบนนี่เอง...
ณ. 21.50 ของวันที่ 04.05.50 เมื่อกี๊ จู่ๆเค้าก็โผล่มา...สงสัย คืนนี้คงร้องไห้อีกแล้วมั้ง..... 3/5/2007 อะไรเรื่อยเปื่อยดีกว่าเรื่อยๆ ไม่มีแก่นสาร ไม่มีสาระ ไม่มีกฏเกณฑ์(เพราะไม่รู้ อิอิอิ๊)
You fall on me just to knock me . . .
This me means my mind . . .
You woke my up to introduce yourself to me . . .
First time I fall in love . . .
Now you are away half way round the globe . . .
I am being suffered with all my feelings . . .
Dismal-looked me . . .
Just can't see , I am blind . . .
ตอนนี้ผมนั่งคิดทบทวน นึกย้อนถึงเหตุว่าทำไมมันเกิดขึ้น คิดย้อนกลับไปไกลในอดีต เรื่องราวต่างๆย้อนกลับมา วันที่ผมนั่งอยู่ตรงนั้น คุณอยู่ตรงไหน เราห่างไกลกันขนาดไหน ทำไมพึ่งมาเจอ บางทีอาจมีใครกำหนดเอาไว้ ให้ผมและคุณพึ่งได้มาเจอกัน แต่อย่างน้อย ก็ยังดีกว่าช้ากว่านี้ หรือบางที... อาจดีกว่า ถ้าเราไม่เคยเจอกันเลย... 2/5/2007 ไปแล้วเค้าคนนั้น ไปต่างประเทศแล้วครับ
ไปไม่นาน ไม่ถึงปี
แต่
พอเค้าบอกผมว่าเค้าต้องไปสนามบินแล้ว
ผมมือสั่น หัวใจเต้นเร็วขึ้น เหงื่อออก น้ำตาจะไหล
ผมเป็นอะไรของผมวะเนี่ย
สงสัยคืนนี้ได้ร้องไห้อีกแล้ว เฮ้อ... ชดใช้ช่วงนี้ผมอัพบ่อยจัง ผมขอระบายในนี้แล้วกัน
จากไอเรื่องในบล๊อกที่ผ่านๆมา มันทำให้ผมเครียดมากขึ้นเรื่อยๆ 5555
ตอนนี้ผมอยากร้องไห้
ผมอยากไปให้ไกลๆซักที แต่ ผมก็คิดถึงเค้า
ผมคิดว่า มันคงดีกว่านี้ ถ้าเราไม่ได้รู้จักกัน แต่ ถ้าแบบนั้น ความรู้สึก รัก ที่ผมมีให้กับเค้าตอนนี้ คงจะไม่มีทางได้เกิดขึ้น
เพียงแค่ว่า ผมไม่มีทางได้ความรู้สึกนั้นกลับคืนมาแค่นั้นเอง
ผมจะไม่บอกเค้า ว่าผม รัก เค้ามากแค่ไหน ผมจะไม่แสดงออกให้เค้าจับได้ ผมจะไม่ทำอะไรทั้งนั้น
ผมอยากเห็นเค้ามีความสุขมากกว่า ผมอยากเห็นเค้าได้ดี ผมอยากเห็นเค้าเจริญก้าวหน้า มากกว่าจะมาตะขิดตะขวงใจกับผม
เค้าต้องไปได้ไกลกว่านี้แน่นอน ผมเชื่อแบบนั้นจริงๆ
ตอนนี้ผมอยากรู้จริงๆอย่างนึง...ผมทำอะไรผิดกับใครไว้นักหนาหรอ ผมถึงต้องมาทนทุข์ทรมาณอะไรแบบนี้
ตอนที่ผมรู้สึกรักเค้าครั้งแรก มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากๆๆๆๆๆเลยนะ มันดูดีไปซะหมดทุกอย่าง ดลกสดใส ตอนนี้หรอ ผมหม่นหมอง
ความรักรึเปล่าที่เกิดกับผมตอนนี้ ผมอยากรู้
หรือมันแค่ความรู้สึกชั่ววูบที่เกิดขึ้นมาแค่นั้นเอง
ผมห่วงเค้า ผมคิดว่าผมรักเค้ามากๆ ผมไม่อยากห่างจากเค้า ผมไม่อยากแยกจากเค้า ผมอยากอยู่กับเค้าตลอดไป
แต่เค้าคงไม่เพ้อเจ้อแบบผมหรอก
มีคนชวนผมไปเที่ยว ผมอยากไปใจจะขาด
เพราะช่วงเวลาที่ไป เค้าคนนั้นจะไม่อยู่เมืองไทย...ผมจะได้ไม่คิดถึงเค้าให้มากนัก
และผมอยากไปปลดปล่อยซักที อยากไประบายออก อยากไปดูทะเล อยากไปดูดาวเต็มฟ้า นอนบนพื้น ปล่อยน้ำตาออกมาแบบไม่อายใคร...
เพิ่มเติม ณ 01.58 นาฬิกาของวันที่ 2 พ.ค. 2550
น้ำตาผมแห้งแล้ว รู้สึกสบายใจ สบายขึ้นกว่าเดิม ความปวดที่หว่างคิ้วหายไปแล้ว... 1/5/2007 ล่อเป้านี่ไม่ใช่บล๊อกล่อเป้า *0*
แต่ มันจะบอกเป้าหมายของผมต่างหาก อิอิอิ๊
ยังไงๆ ปีหน้า ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ผมจะไปทำงานที่อังกฤษตอนปิดเทอม work and travel นั่นแหละครับ
และโดยส่วนตัว คิดว่าเงินตรงนั้น จะเอามาจัดการดีๆ ให้พ่อแม่ ที่เหลือก็จพทำตามฝันของตัวเองซักที
Back pack ใน สกอตแลนด์ ว้าว 55555
และคงเก็บต่อไปเรื่อยๆ จนสุดท้าย ฝันของผมตอนนี้นอกจากเอดินเบอร์กก็...หิมาลัย!
ที่สำคัญที่สุด เลนส์ครับ 5555 กรรม ~~
คอยดูซิ ว่าผมจะทำได้ตามนี้รึเปล่า
เพราะพ่อผมไม่อยากให้ผมไปทำงานซะงั้น บอกอยากเที่ยวก็เอาตังค์ไปเลยดีกว่า แต่แม่ผมบอกให้มันทำมั่งอ่ะดีแล้ว 5555
ผมว่าก็น่าสนุกนะ ใช้เงินที่หามาเอง เที่ยวเอง อืม....แต่ ยังไงๆ ค่าไปทำงานก็ต้องให้พ่อออกให้ก่อนอยู่ดี - -'' |
|
|
