. . . Missing Day . . .

ผมพยายามสู้มาเดือนกว่าๆแล้ว

 

กับการที่จะกลับไปเป็นคนเดิม

 

ออกไปข้างนอกอีกครั้ง เล่นคอมให้น้อยลง อ่านหนังสือให้มากขึ้น

 

กลับมาเป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง

 

 

หนึ่งปีเต็มที่ผมเปลี่ยนตัวเองไปสิ้นเชิง เปลี่ยนไปจริงๆ เพราะคนคนเดียวเท่านั้นเอง

 

ทำให้ผมต้องนั่งหน้าคอมทั้งวันทั้งคืน เพื่อรอใครบางคนที่ห่างผมออกไปไกลให้ "...เปลี่ยนสถานะเป็นออนไลน์"

 

ทำให้ผมได้รู้ว่า รักใครซักคนมากเกินไปมันเจ็บปวดแค่ไหน

 

ทำให้ผมได้รู้ว่า ผมไม่รักตัวเองเลย

 

ทำให้ผมได้รู้ว่า ผมยอมเสียทุกสิ่งในชีวิต เพื่ออยู่กับเค้า แม้จะเป็นแค่มิตรภาพบนอินเตอร์เนตเท่านั้นเอง เพราะเค้าอยู่ไกลเหลือเกิน จนผมคงไม่มีปัญญาจะเจอตัวเค้าได้

 

ทุกครั้งที่เค้าออนไลน์ ใจผมเต้นรัว เหงื่อออก

 

เคยเป็นไหมครับ 555

 

คนคนเดียว ทำผมได้ขนาดนี้

 

หนึ่งปีเต็มๆ...ที่ผมเป็นแบบนี้

 

จนผมเสียทุกอย่างจริงๆนะ เสียการเรียน เสียเวลาที่จะได้อยู่กับครอบครัว กับเพื่อน กับใครมากมาย เพราะคนคนเดียว จริงๆ

 

ผมรู้สึกผิดนะ แต่ ตอนนั้นผมทำตามใจจริงๆ ตามที่ใจผมอยากจริงๆ

 

ผมปัดทุกอย่างออกนอกทางได้ เพื่อได้อยู่บ้านตามเวลาที่ผมคิดว่าเค้าจะออนไลน์มา

 

ตอนนี้เค้าเริ่มหายไปแล้ว

 

คงเบื่อผมด้วยมั๊ง ตามประสาคนอายุวัยนี้ เบื่ออะไรง่ายๆอยู่แล้ว

 

ผมมันน่าเบื่อเหมือนกัน คุยๆไม่หยุด เหมือนคนบ้า

 

เพื่อนผมคงรู้ดีว่าผมไม่ใช่คนพูดเก่งเท่าไหร่

 

แต่กับใครบางคน ผมพูดไม่หยุด และผมเป็นคนหาเรื่องคุยก่อนในหลายๆครั้ง

 

ผมเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกัน เหมือนผมกล้าขึ้นที่จะคุยกับคนอื่นๆเช่นกัน

 

ในขณะเดียวกัน ผมกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวมากขึ้นเช่นกัน

 

น้อยครั้งมาก ที่ผมจะยอมเสียเวลากับเค้าไป เพื่อทำอะไรก็ตาม

 

ผมขอสารภาพผิดเลยนะ ใครก็ตามที่เข้ามาอ่านที่นี่แล้วนึกอะไรบางอย่างเกี่ยวกับผมได้

 

หลายๆครั้ง ผมไม่ได้รีบกลับบ้านเพราะต้องกลับนะ แต่เพราะผมจัดเค้าเป็นธุระอันดับหนึ่ง ผมต้องคุยกับเค้า

 

ผมขอโทษทุกๆคนครับ

 

ตอนนี้ผมยพายามตัดอยู่ครับ

 

 

 

นั่นเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดเวลาตั้งแต่ผมจบม.6เป็นต้นมา จนถึงก่อนรับน้องปีนี้(2551)

 

เวลาปีกว่าๆที่ผมกลายเป็นคนแบบนี้ไป

 

ตอนแรกที่คุยผมก็ไม่ได้คิดอะไรมากมาย แต่ยิ่งนานไปมันยิ่งผูกพัน กับสิ่งที่ผมคิดว่าคือ รัก ที่ผมได้เจอกับตัวเองจังๆครั้งนี้

 

ตอนนี้ผมพยายามทำให้มันเป็นแค่พี่น้องพอ

 

ช่วงนี้เค้าหายไป และเริ่มส่อความรำคาญในตัวผมมากขึ้นทุกที 555

 

ผมก็เข้าใจว่าผมทำตัวน่ารำคาญขนาดไหน ต้องรู้ทุกเรื่อง ทุกเรื่องจริงๆ

 

ตั้งแต่ ตารางชีวิต ที่บ้านเป็นไงบ้าง เรียนเป็นไง มีการบ้านรึเปล่า ทำงานรึยัง เล่นเกมมั๊ย กินไรยัง ตื่นรึยัง นอนกี่โมงเมื่อคืน ไปไหนมาที่ไม่ออน ทักไปทำไมไม่ตอบ ฯลฯ

 

จนบางที ผมโกรธเค้าไปทั้งๆที่มานั่งคิดทีหลัง มันไร้สาระหว่ะ...

 

ผมก่อเรื่องกับเค้าบ่อยมาก โกรธกันหลายครั้งมาก (มากกว่าเพื่อนหลายคนที่รร.เยอะ ช่วงเวลาแค่ปีกว่าๆ โกรธกันเกือบสิบครั้ง มีทั้งโกรธเล็กๆ และ โกรธจริงๆสองสามครั้ง)

 

เพราะความหึง หวง อยากเป็นเจ้าของ

 

อืม...

 

 

นั่นสินะ... ผมทำไปทำไมวะตอนนั้น

 

บางที มันอาจจะยากเกินไปกับการกลับไปเป็นเหมือนเดิม ในเมื่อผมและเค้าต่างไม่พร้อมกันทั้งคู่(?)

 

ผมเองก็เจอคนใหม่ที่ผมคิดว่า ก็ น่ารักดีนะ

 

เค้าเองก็เจอสิ่งใหม่ที่น่าจะน่าสนใจกว่าการขลุกกับอินเตอร์เนตเพื่อแชทกับคนแบบผม

 

 

------------

 

 

ทุกอย่าง ควรจะเป็นไปได้ด้วยดี ผมคิดว่าทำใจพอได้แล้ว(น่าจะนะ)

 

จนได้ยินข่าวเกี่ยวกับเค้าเมื่อกี๊ก่อนจะมาเขียนนี่แหละครับ

 

เอาอีกแล้ว

 

ใจเต้นแรง อยากรู้ไปหมด มันเอาอีกแล้ว

 

ผมขอเวลาอีกซักพัก ผมอาจจะพบจุดยืนของตัวเองอีกครั้งก็ได้

 

ตอนผมไปอังกษฤ ผมนั่งในห้องทั้งวันเลย

 

เพราะเวลาผมกับเค้ามันใกล้กันมากขึ้น ออนได้ใกล้กันมากขึ้น

 

ให้ตายสิ

 

อยากเป็นคนเดิมจัง ^^

 

หรืออย่างน้อย ขอให้ดีกว่าปีกว่าๆที่ผ่านมาทีเถอะ

 

มันมีความสุขใช่ แต่ทุกข์ที ก็หนักครับ สาหัสเลย

 

 

 

 

 

ขอบคุณกิ๊ฟนะ ที่รับฟังเรามาตลอดมา โทรไปร้องไห้กี่ครั้งเจ้ก็อยู่กับเราตลอด 555 ขอบคุณคร๊าบ~

 

ขอบคุณสิท คี่ ไปนอนหอมึงหายเหงาขึ้นเยอะ จริงๆ

 

ขอบคุณปัน ที่ฟังเวลาพี่บ่นกับแกตลอดมา 555 และอย่างน้อย ไม่ช๊อคตอนที่รู้ว่าเค้าชื่อเหมือนแกหว่ะ 555

 

ขอบคุณปาล์ม ที่อยู่เป็นเพื่อนพี่ช่วงนี้นะ กำลังไร้ทิศทางจริงๆหว่ะตอนนี้

 

ขอบคุณไอบูม พี่ไม่ได้ดูหนังในโรงแบบนี้นานละ 555 ครั้งสุดท้าย harry ภาค 3 อ่ะ - -''

 

ขอบคุณหญิง น้องที่น่ารักอีกคน 555 อย่าเอามือจิ้มตาพี่นะ ขอร้อง พี่รหัสไม่ประทับใจ 555

 

ขอบคุณทุกๆคนที่อยู่ข้างๆตัวผมนะ พ่อแม่น้องเพื่อนๆรุ่นน้องทุกๆคน ขอบคุณครับ~

เรียนมา ยังเห่อ 555

 

วิชาภาคที่รัก จะทำผมคลั่งตายละ เหอๆ

 

ถ่ายรูปดีกว่าๆ

 

พึ่งได้ PN-11 มา หลังจากกิเลศมาโครขึ้น เกือบไปสอยนาโนละ ยังดีตังไม่มี 555

 

เอา PN มาแทนก่อน 2300 - -'' ทดแทนความอยากชั่วครั้งชั่วคราว อิอิ

 

ซื้อ ext. HDD มา 1TB  ไม่รู้อารมณ์ไหน ตั้งใจจะเอาแค่ 750  ออกมา ทำไมมันเยอะจังวะ - -???

เกือบเอาไปเปลี่ยนโชว์โง่แล้วด้วย คอมหา hdd ไม่เจอ

กรรม ไม่ได้ฟอร์แมต แบ่ง ptt 555555

นั่งงมเครียดทั้งคืน อ่อ ลืมฟอร์แมต อนาถามากๆ

 

ตอนนี้คิดว่าน่าจะค้นตัวเองเจอแล้วว่ามีแนวคิดแบบไหน เอิ๊กๆ

เรียนคลาสวันก่อนทำให้รู้ว่า กูไม่ต้องดิ้นรนยัดตัวเองลงในtheoryใดเลย

เพราะยังไงๆ เราก็อยู่กลางคอนเซปของแนวคิดต่างๆ และในแต่ละสถาณการณ์ก็ใช้แต่ละแนวคิดมาผสมอยู่ดี เหมือนการดำเนินนโยบายต่างประเทศ เอิ๊ก~

ยืดหยุ่นเข้าว่า~

 

ผมโอนเอียง เสรีนิยม กับปัจเจกนิยม แต่ผมก็ไม่ได้คิดถึงตัวผมคนเดียวนะ คิดถึงคนอื่นเหมือนกัน ไม่ได้ยึดกับตัวเองขนาดนั้น

ที่สำคัญ

ทุนนิยม และเชื่อในโลกาภิวัฒน์ อิอิ

 

ไร้สาระครับ ช่างมันเถอะ 555

 

ช่วงนี้อยู่ในช่วงเห่อน้อง 555

 

มีอะไรให้หมด เลี้ยงเนืองๆ เอิ๊กๆ

 

หมดตัวละ

 

17-35 พ้มเมื่อไหร่จะได้~~~~

เมื่อวานประกาศผลเอ็นท์

 

ปีที่แล้วกูก็อยู่ในสถานะนี้นี่หว่า 555

 

แอบลุ้นในใจลึกๆมาตลอด

 

คืนรู้ผล ร้องไห้กอดพ่อแม่ 555

 

โทรหาเจ้ 55555

 

โหยๆๆๆๆ

 

ปีนึงโคตรไวอ่ะ

 

มาวันนี้ จะได้รับน้องปีหนึ่งรุ่นใหม่แล้ว มีเพื่อนเราบางคนในพวกนั้นด้วยเว้ย 555

 

ปีนึงไวจริงๆ

 

ยังไม่ทันทำอะไรก็ผ่านไปนึงแล้ว อายุสั้นลงไปปีนึง ประสบการณ์มากขึ้นปีนึง แก่ตัวลงปีนึง

 

ชีวิตเปลี่ยนไปแบบพลิกเลยเพราะใครบางคนเป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม วันนี้ปีกว่าแล้วหล่ะที่จริง

 

ไม่มีอะไรหรอกครับที่มาอัพวันนี้

 

ฟังเพลงเวลาที่ดีที่สุดแล้วคิดถึงเพื่อนมัธยม 555

 

เพื่อนที่คณะก็น่าร๊ากกกกกก (...)

 

บางคนนี่ไม่ได้เจอหน้ากันหนึ่งปีสามเดือนแล้วเนาะ

 

จากวันนี้จนวันตาย ผมก็ยังเป็นสาธิตจุฬานะ

 

งานเลี้ยงรุ่นคราวนี้ผมไม่ได้ไปแล้วหล่ะ

 

แอบรู้สึกผิดและเสียใจนะ เฮ้อ...

 

ขอโทษนะป้า ฐป คนอื่นๆทุกคน

 

อยากเจอมากๆ แต่ มัน ...

 

อยากกอดทุกคนเลยหว่ะ 5555

 

เดี๋ยววันนั้นจะโทรไปหาใครซักคนที่คิดว่าไป ป้าไปป่ะวะ? กิดอ่ะ?

 

 

วันนี้ไปดูมาครับ รอบแรกเลย ไปนั่งรอโรงเปิด

always 2

 

 

สนุกมั๊ย

 

ไม่น่าถาม

 

 

 

โคตรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร

 

ร้องไห้ตลอดเลยผม ขนาดในโรงนะเนี่ย 555

ต้องกลั้นไว้ตั้งหลายครั้ง อายชาวบ้าน 555

เรื่องยังโยงกับภาคเก่าในหลายๆจุดครับ

ใครไม่เคยดูภาคแรกผมว่าอาจมีงงเล็กๆว่าอะไรคืออะไร

ไม่แนะนำครับ มันไม่ซึ้ง จริงๆ

 

โอยยยยย ไมไหวแล้ว อยากเขียนมากกว่านี้ เดี๋ยวสปอย 555

หนังเข้าวันแรกจะมาสปอยแล้ว *-*

 

ความสนุก ให้ 100 เต็ม 10 ครับ

เรียกน้ำตาผมได้ไม่หยุด

อบอุ่น น่ารัก ซึ้ง เพลงประกอบยอดเยี่ยม ฉากสวยมากๆ ภาพสุดยอด

หนังญี่ปุ่นที่ผมชอบที่สุดตั้งแต่เคยดูมา 555

ดูทั้งสองภาค ถ้ามีภาคสามผมก็จะดู กี่รอบก็จะดู

 

 

 

ไหนน้าสัญญาว่าเราสามคนจะได้อยู่ด้วยกันอีกไง....

 

ผมชอบของบ้านนี้ที่สุดในเรื่องเลย ซารางาวะ จุนโนสึเกะ ฮิโรมิ

ชอบมากๆจริงๆครับ เป็นบทที่เรียกน้ำตาผมได้ไม่หยุดจริงๆ

 

สุดยอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

 

 

 

ปล. เฮาส์ลดราคาเหลือ 80 บาทนะคร๊าบ นักเรียนนักศึกษา อิอิ

ผ่านมาจนได้

 

จะว่าไป มันก็แอบดีกว่าที่ผมคิดไว้นะ

 

ผมนึกว่าจะไม่อยู่ถึงวันเกิดแล้ว 555

 

เกือบเอาปืนยิงขมับตัวเองตายไปละ

 

เปิดมา วันที่ 7 บิ๊กกับนิกส์และหมู่ห้องเชียร์แฮปให้

 

กูของร้อง เนคไทด์ แรดมากๆ กูกลัวน้องตัดสาย 5555 พี่ใหม่คงรับได้แหละ ชินแล้ว แต่กูกลัวน้องไม่แรงพอ

 

วันที่ 7 ค่ำๆ เกือบฆ่าตัวตาย 5555

 

ขอบคุณพี่นัทกับพี่พงและทุกๆคนนะครับที่เป็นห่วงผม ^^ ผมจะใจเย็นให้มากกว่านี้นะครับ จะพยายามครับผม

 

วันที่ 8 เอื่อยๆ เรื่อยๆ ไอปันแฮปให้ ขานี้เล่นซะคนแรกของวันที่ 9 เที่ยงคืน หนึ่งนาทีวันที่ 8 - -'' ปาล์มแฮปให้

ขอบคุณครับผม

 

วันที่ 9 หลายๆคน ขอบคุณจริงๆคร๊าบ พ่อแม่ผมด้วย อิอิ

แล้วก็ มีใครบางคนมาแฮปปิดท้ายให้ ผมก็ โอเคอ่ะ อิอิอิอิ

 

ยังไงก็เถอะ ผมขอบคุณทุกคนนะครับ จริงๆ จากใจเลย

โดยเฉพาะพ่อแม่ผม ที่ให้ผมหายใจครั้งแรกในวันนี้

เงินก้อนแรก(ก้อน?)จากการทำงานขิงผม ก็จะยกให้ครับ แม้ว่ามันจะไม่ถึงพันก็เถอะ แต่ผมให้ด้วยใจอ่ะ เอิ๊กส์~คนดีจังกู....

 

อายุ 18 ผ่านไป

อะไรหลายๆอย่างทำให้ผมโตขึ้นเยอะนะปีนี้

รู้จักคนมากขึ้น ทนต่ออะไรได้มากขึ้น ข่มใจตัวเองมากขึ้น ฯลฯ

ปีที่ผ่านมาเป็นปีแห่งการเปลี่ยนแปลงของผมมากๆครับ ทุกอย่าง(จริงๆ) เปลี่ยนไปหมดครับ

แต่ยังไง ผมก็ยังเป็นคนเดิมนะ

แต่คงมีการพัฒนา(ขึ้นหรือลง?)บ้างอ่ะครับ

ก็ยังอยู่ในอานัติแม่ทัพ 555

แต่คงไม่มีอีกแล้ว พงที่ขยันขันแข็ง(อย่างน้อยก็ช่วงปีนึงที่ผ่านมา)

ความขยันของผมหมดลงหลังไฟนอล ม.6 จบ

อ่านก่อนเอ็นท์อาทิตย์นึง - - อย่าลอกเลียนแบบครับ เอิ๊ก

เรียนไม่เข้า โดดประจำ  3.0 มาไงวะกู

ขจัดทุกอย่างเพื่อใครบางคน ยอมเสียอะไรหลายๆอย่าง เพื่อใครบางคน

คุ้มมั๊ยน้า... มีเพลงนึงผมได้ฟัง เนื้อร้องประมาณว่า ฉันจะไม่เสียใจกับสิ่งทีได้ทำลงไป เพราะมันมาจากความรัก

 

อืม...

 

โอเค... ไฟต์ๆๆๆ

 

 

มาเข้าเรื่องวันเกิดต่อ

สำหรับผม จริงๆผมไม่ถือว่ามันสำคัญอะไรนะ แค่วันนึงเท่านั้นเองครับ

มันเริ่มตั้งแต่ปีที่แล้วที่ผมซื้อของขวัญให้ตัวเอง

เลนส์หนึ่งตัว 50 1.8 ครับ

ผมไม่ได้ของขวัญซักชิ้นนะ ผมบอกไว้เลย อิอิ ผมไม่เรียกร้องคร๊าบ แค่จำได้ผมก็ดีใจจะตายแล้ว

ปีนี้ ประจบเหมาะกับแต๊ะเอียและดอยสามลี้ออก จัดไป ซื๊ดเลยผม

D300+ MB-D10 แทบบ้า

ต้องเอากล้องเก่าไปเทิร์นเลยอ่ะครับ เหอๆ เงินถึงพอ

ตอนแรกกะซื้อเลนส์ ไม่รู้ผีอะไรเข้า เอานี่มาซะงั้น

พ่อแม่ผมบอก งั้นนี้เป็นของขวัญปีนี้แล้วนะ

ผมก็ไม่อะไรครับ เพราะผมก็ตั้งใจอย่างงั้นแหละ

ผมจะไม่ขอของขวัญจากพ่อแม่ละ อยากได้ผมก็ซื้อให้ตัวเองพอ จบ ครับ

ไม่ต้องกวนพ่อแม่มากกว่านี้แล้ว แค่นี้ก็แย่แล้ว เหอๆ

พ่อผมบอก ทำตัวออกห่างนะ - -

ผมหัวฝรั่งจัดมั๊ง ชอบทำอะไรด้วยตัวเองมากกว่า ไม่ชอบพึ่งพิงอ่ะครับ - -?? ดูดีนะเนี่ย

 

จริงๆมึงก็ใช้เงินพ่อหล่ะว๊า...

 

ไม่รู้จพิมพ์อะไรต่อละ

ก็

ขอให้มีความสุขกันมากๆนะครับ

HBD ไหมแพร HBD ไอคี่ HBD เหนือ

คนเกิดวันเดียวกัน อิอิอิ

 

ขอบคุณคร๊าบ

ครบปีแล้ว ที่กู และพวกมึง จบการศึกษา

ไม่ได้เจอหน้ากันทุกวันมาปีนึงแล้วววว เร็วโคตรอ่ะ 555

 

 

ใครบางคนถามกูว่า

พง มึงเข้ารัฐศาสตร์ไออาร์ใช่ป่ะ แล้วต่อไป...พอมึงเป็นทูติ แล้ว...มึงยังกล้ามานั่งกับพวกกูอีกรึเปล่าวะ

 

คำถามนี้ ตอนนั้นผมด่ามันเลยนะ ไอเหี้ย กูหรอจะติด 5555

 

 

มาตอนนี้ ผมก็ติดจริงๆ - -

 

คำตอบของผมยังคงเดิม กูมานั่งกับพวกมึงเหมือนเดิมแน่ (เพราะกูเป็นช่างภาพใช่ใช่ทูติ)

 

สรุป

 

คิดถึงพวกมึงหว่ะ 5555

 

เที่ยวห้องๆๆๆๆๆๆๆ